ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Το πρόβλημα Σαρξ,το λύνει μόνο η Πλάξ

 Αποτέλεσμα εικόνας για monah puritate
Έλεγε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος ότι το πρόβλημα Σαρξ, το λύνει μόνο η Πλάξ.Δηλαδή η σεξουαλικότητα (Σαρξ), λύνεται μόνο με την πλάκα του τάφου(Πλαξ).
Διότι όσο ζει πάνω στη γη ο άνθρωπος, έχει μέσα του χυμούς, επιθυμίες, ορμές, πόθους, έλξη.
Αφού ζει, θέλει, ποθεί κλπ.Η λύση: μια ηρεμία και ψυχραιμία. Όχι πανικός.
Ήταν ένας μοναχός που είχε πολλούς πειρασμούς σαρκικούς,
δηλαδή, σεξουαλικού τύπου.Πήγε σε κάποιον πνευματικό να μιλήσει, κι αυτός τον απογοήτευσε.Ντροπή σου να κάνεις τέτοια, να νιώθεις έτσι, να είσαι τόσο επιρρεπής.Ο μοναχός απελπίστηκε.Έφυγε.
Στο δρόμο γύριζε λυπημένος, κι είδε έναν άλλο ασκητή.
Του ‘πε τον πόνο του, κι ότι ένας ιερέας πριν λίγο τον απογοήτευσε.
Ο ασκητής αυτός ήταν άνθρωπος ψαγμένος, αληθινός και άρα συμπαθής στον αγώνα του άλλου.
Κι είπε μια προσευχή παράξενη στο Θεό:
Κύριε, κάνε να νιώσει ο αυστηρός αυτός ιερέας τι θα πει να έχεις τέτοιες επιθυμίες και να καίγεσαι.Κι έφυγε η τρελή επιθυμία απ’ τον μοναχό,κι ο μοναχός ηρέμησε.
Και πήγε όλη η σεξουαλική ένταση στον αυστηρό ιερέα.
Κι άρχισε ο ιερέας να τρελαίνεται απ’ τον πόθο και να μη ξέρει πού να σταθεί και τι να κάνει.
Κι είπε ταπεινά συγγνώμη στο Θεό για τη σκληροκαρδία που έδειξε στο μοναχό.
Κι αποφάσισε να είναι πιο επιεικής και συμπαθής κι ανθρώπινος στην ώρα της εξομολόγησης του κόσμου.Και κατάλαβε ότι τα θέματα αυτά που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα είναι ανθρώπινα, και θέλουν κατανόηση, αγάπη, συμπάθεια και κυρίως… αυτογνωσία.
Κι όχι ασπλαχνία, φωνές κι υποτίμηση κανενός.
Είναι πολύ βοηθητικό αν ο καθένας μας σκέφτεται τα δικά του.
Τα πριν, τα νυν, και τα μετά…
Τα νιάτα του, τις δυσκολίες του, αυτά που πάντα λίγο πολύ τον απασχολούν.
Και τώρα. Σε όποια ηλικία κι αν είναι.
Σκέψεις, πράξεις, λόγια, θεάματα, επιθυμίες, όνειρα, διαδίκτυο.
Το να πουλάς μούρη είναι τελικά το πιο εύκολο σήμερα…
Το να παραδέχεσαι την αλήθεια σου, το πιο δύσκολο.
Μα και το πιο απλό και λυτρωτικό, αν το καλοσκεφτείς

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Στην κάμαρα με τα εικονίσματα

  Σχετική εικόνα
Σαν εβράδιαζε και πριν νυχτώσει και πριν γυρίσει ο πατέρας μας απ’ τη δουλειά του την απογευματινή κι από το καφενείο που συναντιόταν με τους φίλους του, έμπαινε η μάνα στο δωμάτιο με τα εικονίσματα. 
Κατέβαζε το καντήλι που κόντευε να σβήσει, αφού καιγόταν από το πρωί, και το ’φερνε στην κουζίνα και το ’βαζε απάνω στη γωνιά. Άναβε τότε απ’ τη φλόγα που τρεμόσβηνε την πασχαλιάτικη λαμπάδα που φυλάγαμε απ’ τη Λαμπρή και μου την έδινε να την κρατάω. Έπιανε ύστερα τη φλόγα με τα δυο της ακροδάχτυλα να σβήσει… και το δικό μου το παιδιάτικο μυαλό έμενε πάντα με την απορία, πως δεν καιγόνταν τ’ ακροδάχτυλα της μάνας μου, πρωί και βράδυ τόσα χρόνια ν’ ακουμπούνε τη φωτιά και να τη σβήνουν.
Εκείνη ωστόσο συμπλήρωνε απ’ το ροϊ το λάδι το αναγκαίο στο καντήλι και τραβώντας λίγο το βαμβακένιο φυτίλι στην καντηλήθρα, το έστριβε απαλά και … «έλα» μου έλεγε κι εγώ το άναβα από το φως της πασχαλιάτικης λαμπάδας που κρατούσα.

 Την έπαιρνα από πίσω έπειτα τη μάνα μου, καθώς εγύριζε στην κάμαρα με τα εικονίσματα, και το καντήλι, αφού το σκέπαζε με το γυαλί του, το απίθωνε σεβαστικά στην τακτική του θέση, σε μια παλιά μικρή εταζέρα δηλαδή, καρφωμένη στον τοίχο, ανάμεσα στα εικονίσματα και στολισμένη με πετσετάκι κάτασπρο απ’ τα δικά της χέρια κεντημένο.

 Ποτέ ως τώρα δε λησμόνησα τη μάνα μου, μέσ’ στην κατάνυξη που γέμιζε την κάμαρα το φως το ιλαρό του καντηλιού, πώς έγερνε στα γόνατα κι άρχιζε να προσεύχεται και να σταυροκοπιέται. Γονατιστή κι εγώ στο πλάι της, πολεμούσα να διακρίνω τα λόγια που σχημάτιζαν τα χείλη της και δε μπορούσα, μιλούσε μόνη προς «μόνω Θεώ». Όμως το φεγγοβόλημα το αμυδρό του καντηλιού έφτανε για να ξεχωρίσω δάκρυα να κυλούν στης μάνας μου τις παρειές, που με το τελευταίο σταυροκόπημα θυμότανε να τα σφογγίσει, βγάζοντας το μαντηλάκι της από την τσέπη της τριμμένης ρόμπας που φορούσε. Και τότε… «άναψε το φως» ψιθύριζε και παραμένοντας γονατιστή κάτω απ’ τα εικονίσματα, άνοιγε την Καινή Διαθήκη και συλλάβιζε αργά, με τα λιγοστά γράμματα που είχε καταφέρει στα παλιά μονάχη της να μάθει. Κι εγώ, λιγότερο από δεκάχρονο κορίτσι, στης κάμαρας τον τοίχο ακουμπώντας, να περιμένω σιωπηλή… και βυθισμένη στο δέος και στην έκπληξη να βλέπω τώρα καθαρά καινούργια δάκρυα να τρέχουν απ’ της μάνας μου τα μάτια.

 Μα ήρθε η ώρα, κι ήτανε νωρίς, που η μάνα μου ταξίδεψε στη χώρα του Θεού, εκεί που δεν υπάρχει βράδυ και νύχτα και οι λυτρωμένοι προσεύχονται χωρίς δάκρυα, Κι εγώ άργησα, μα το κατάλαβα, πώς μπόρεσε η μάνα μου, τα δύσκολα χρόνια της επίγειας ζωής της με τις λιγοστές χαρές και τις αμέτρητες πίκρες, αγόγγυστα να τα περάσει και καρτερικά. 
Κι όταν ανάβω το καντήλι και το φέρνω στα εικονίσματα, στα γόνατα την ξαναβλέπω να προσεύχεται και να σταυροκοπιέται κι αργά να συλλαβίζει το Ευαγγέλιο και δάκρυα να τρέχουν απ’ της μάνας μου τα μάτια.
Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Η εθνικοθρησκευτική αντίσταση του λαού της Καλύμνου (1935-1937)

Image may contain: text
πηγή φώτο
 Κανένα αντικείμενο ιστορικού ενδιαφέροντος και παρατήρησης δεν μπορεί να εξεταστεί απομονωμένα. Συνεπώς, κρίνεται απαραίτητο, προτού εισέλθουμε στο κύριο μέρος της εργασίας, να εξετάσουμε εν συντομία την περιρρέουσαατμόσφαιρα εκείνης της περιόδου.

 Τα Δωδεκάνησα βρίσκονταν υπό ιταλική διοίκηση ήδη από το 1912. Ωστόσο, μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου 1923, κατά την οποία η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας από κάθε δικαίωμα και τίτλο στα Δωδεκάνησα, η ιταλική πολιτική απέναντι στους Δωδεκανησίους θα σκληρύνειιδιαίτερα. Την 6η Αυγούστου 1924 η Ιταλία, με το βασιλικό διάταγμα αριθμ. 1354 (Φραγκόπουλος 1958, 53), προχώρησε στην προσάρτηση της Δωδεκανήσου νομικώς, η οποία λαμβάνει το όνομα «Νήσοι Αιγαίου» και προσαρτάται ως «Κτήση» (Possedimento) και όχι ως «Αποικία» (Colonia), γιατί στη Δωδεκάνησο υπήρχε υψηλό πολιτιστικό επίπεδο κι η ιταλική κυβέρνηση δεν ήθελε να την εξομοιώσει με τη Λιβύη ή την ανατολική Αφρική. Επιπλέον, τα νησιά, αντί να υπαχθούν στο Υπουργείο Αποικιών, πέρασαν στην άμεση δικαιοδοσία του Υπουργείου Εξωτερικών, του οποίου προϊστατο ο Μουσολίνι. Αυτή η ρύθμιση καταδεικνύει τον ξεχωριστό ρόλο των νησιών στην άσκηση της ιταλικής εξωτερικής πολιτικής.


  Οι Ιταλοί πλέον προχωρούν σε συστηματική προσπάθεια για τον εξιταλισμό των Νήσων, πλήττοντας τους δύο βασικούς πυλώνες της ελληνικής ταυτότητας, την Εκκλησία και την Εκπαίδευση. 
 Από το 1924 αποπειράθηκαν να δημιουργήσουν αυτοκέφαλη δωδεκανησιακή Εκκλησία, ωστόσο η προσπάθειά τους διεκόπη προσωρινά το 1929, λόγω του αιτήματος του Πατριάρχη Φωτίου για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στο δωδεκανησιακό λαό. 
Όσον αφορά στην εκπαίδευση, ο κυβερνήτης Mario Lagoεπέβαλε το 1926 τον περίφημο «Σχολικό Κανονισμό» με τον οποίο, εκτός των άλλων, απομακρύνονται οι εκκλησιαστικές αρχές από το διοικητικό και διδακτικό έργο των σχολείων και εισάγεται η υποχρεωτική διδασκαλία της ιταλικής γλώσσας ήδη από το δημοτικό.
 Οι Δωδεκανήσιοι αντέδρασαν έντονα στο κυβερνητικό διάταγμα, με προεξάρχουσα την Κάλυμνο, η οποία είχε μακρά παράδοση στο χώρο των Γραμμάτων και απέρριψε με γενικές συνελεύσεις του λαού την αλλαγή στο σχολικό καθεστώς. Το αποτέλεσμα ήταν να σημειωθούν μαζικές συλλήψεις και να εξοριστούν αρκετοί από τους άρχοντες του τόπου.

 Η αντίσταση όμως των Καλυμνίων θα κορυφωθεί μερικά χρόνια αργότερα, όταν θα επανέλθει το θέμα του Αυτοκέφαλου της Δωδεκανησιακής Εκκλησίας. Τον Ιούνιο του 1934 οι μητροπολίτες Ρόδου Απόστολος, Καλύμνου - ΛέρουΑπόστολος και Κάσου – Καρπάθου Γερμανός και οι δύο αρχιμανδρίτες ( ο γενικός επίτροπος και ο πρόεδρος της επιτροπής της μονής Πάτμου) υπέβαλαν υπόμνημα στο Πατριαρχείο ζητώντας την άμεση αναγνώριση του Αυτοκέφαλου ως του μόνου τρόπου απόκρουσης των κίνδυνων που αντιμετώπιζε η Εκκλησία από τους Ιταλούς (Φεσόπουλος 1935, 29). 

Όταν το Πατριαρχείο απέρριψε το αίτημά τους και με αφορμή την απαγόρευση από την ιταλική κυβέρνηση της άμεσης αλληλογραφίας μαζί του, υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους και αποσύρθηκαν στον Πανορμίτη της Σύμης. Σ’ όλα τα νησιά της Δωδεκάνησου η ιταλική κυβέρνηση ζήτησε από τους πιστούς να τηλεγραφήσουν στους μητροπολίτες, ζητώντας τους να επιστρέψουν στις θέσεις τους. Πάρα ταύτα, η υπόδειξη τους δεν έγινε αποδεκτή από όλα τα νησιά. Ιδίως στην Κάλυμνο, το έγγραφο υπεγράφη μόνον από το δήμαρχο και δύο συμβούλους, σύμφωνα με την έκθεση της ιταλικής κυβέρνησης της 8 / 9 / 1935 (Φραγκόπουλος 1995, 194). Εν συνεχεία, με παρέμβαση της ιταλικής Διοίκησης, η οποία ήρε την απαγόρευση της αλληλογραφίας, οι μητροπολίτες απέσυραν τις παραιτήσεις τους και επέστρεψαν στις έδρες τους.

Στην Κάλυμνο η επιστροφή του μητροπολίτη Αποστόλου έγινε δεκτή με καχυποψία από το λαό και από την «Εθνική Ένωση Καλύμνου», μια ομάδα Καλυμνίων που είχε συσταθεί με στόχο την ενίσχυση του εθνικού φρονήματος και τη διατήρηση άσβεστου του πόθου για ένωση με τη «μητέρα – Ελλάδα». Κατόπιν συνεννοήσεως με την εθνική αυτή οργάνωση, όλοι οι ιερείς της Καλύμνου συγκεντρώθηκαν μυστικά στον ιερό ναό της Υπαπαντής και ορκίστηκαν πάνω στην Αγία Τράπεζα να αποκηρύξουν τον μητροπολίτη Απόστολο και να μείνουν αλληλέγγυοι μέχρι την ολοκλήρωση του αγώνα τους και την απόσυρση της ιδέας του Αυτοκέφαλου.

Στις αρχές του Νοέμβρη 1934 ο μητροπολίτης, μη αντέχοντας το εχθρικό κλίμα, αναχώρησε για τη Λέρο και διόρισε αρχιερατικό επίσκοπο Καλύμνου το μοναχό Επιφάνιο Καλογιάννη, της μονής του Θεολόγου της Πάτμου, ο οποίος, ωστόσο, δεν έγινε ποτέ αποδεκτός στη συνείδηση του λαού. Έτσι, φτάνουμε στο 1935.

Γ. Τα γεγονότα του 1935

 Την ημέρα της λειτουργίας του Αγίου Αντωνίου, τον Ιανουάριο του 1935, οι καραμπινιέροι ( Ιταλοί χωροφύλακες) ζήτησαν να συλλάβουν τον ιερέα Μιχάλη Τσουγκράνη, ο οποίος ήταν το σύμβολο της εθνικοθρησκευτικής αντίστασης για τους κατοίκους της Χώρας, εντός του ναού της Παναγίας Κεχαριτωμένης. Ο παπά-Τσουγκράνης (1862 – 1942) συγκέντρωνε στο πρόσωπό του δύο ιδιότητες. Ήταν και δάσκαλος και ιερέας. 
Μάλιστα ο Mario Lago τον είχε χαρακτηρίσει «Παπαφλέσσα της Καλύμνου» και ως τέτοιο τον κυνήγησαν, για να τον εξοντώσουν. Ο υιός του παπά-Τσουγκράνη, Ηλίας Τσουγκράνης, πολιτικός αναλυτής θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, ο οποίος εργάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη και στη «Φωνή της Αμερικής» ως ραδιοσχολιαστής, μας προσέφερε πολύτιμες μαρτυρίες. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Ηλία Τσουγκράνη, ο πατέρας του έφυγε ρακένδυτος μαζί με τη γυναίκα του από το Βαθύ της Καλύμνου, κυνηγημένος από τους Ιταλούς. Μετά από μια σύντομη στάση στο νησάκι της Ψερίμου πέρασε απέναντι στη Μικρά Ασία με βάρκα με κουπιά. Το όνομα του βαρκάρη ήταν Λουκάς Λουκάκης. Εκεί τους συνάντησε ο Έλληνας πρόξενος Δημήτριος Παππάς, ο οποίος τους προσέφερε χρήματα και ρούχα.
 Ενώ όμως ο παπα-Τσουγκράνης ήθελε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και στο Πατριαρχείο, για να δώσει αναφορά για τα συμβάντα, ο πρόξενος του υπέδειξε να πάει στην Αθήνα, προφανώς για να μη φέρει τον Πατριάρχη σε δυσχερή θέση. Η μετάβαση του προξένου στη Μικρά Ασία, η παροχή βοήθειας και η καθοδήγηση καταμαρτυρεί την προσπάθεια της Ελλάδας να συνδράμει τους Έλληνες αγωνιστές, μέσω του Προξενείου.
Ο ιερέας Μιχάλης Τσουγκράνης αναχώρησε με το πλοίο της γραμμής μαζί με τη γυναίκα του και έφθασε στον Πειραιά, όπου τον υποδέχθηκε θερμά η Δωδεκανησιακή Παροικία. Μάλιστα, σύμφωνα με την αφήγηση του γιου του, ο οποίος ευρισκόμενος στην Αθήνα για σπουδές είχε κατεβεί για την υποδοχή του, στον Πειραιά βρέθηκε και ο Β. Μόστρας, διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών και υπεύθυνος για τα θέματα της Δωδεκανήσου. Εκείνος τον οδήγησε στο Υπουργείο Εξωτερικών για κατάθεση. Έκτοτε, ο ηρωικός παπάς και δάσκαλος ξεκίνησε τον αγώνα του για την ενημέρωση της ελληνικής κοινής γνώμης πάνω στα δραματικά γεγονότα της Καλύμνου.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Μάζευε,προχώρα,ζήσε,λάμψε!!

Όταν πεθάνεις,θα ‘ρθει ως ενίσχυσή σου μπροστά στο Θεό κάθε σου καλοσύνη.
Κάθε ζεστή κουβέντα που είπες στον πόνο του άλλου.
Κάθε δάκρυ συμπάθειας.

Κάθε δεκάλεπτο του ευρώ που έδωσες στο φτωχό 
που είδες στο μετρό.
Κάθε προσευχή αγάπης που έκανες για ανθρώπους που σε άγγιξαν.

Κάθε χιλιόμετρο που διάνυσες
να επισκεφτείς έναν άρρωστο φίλο σου στο νοσοκομείο.


Κάθε αγκαλιά που έδωσες σ’ ένα μοναχικό άτομο.

Ακόμα και κάθε ασήμαντο λάικ αγάπης εδώ στο face.

 Οι φορές που ήθελες να βρίσεις και συγκρατήθηκες.

Οι στιγμές που ήθελες να χτυπήσεις,κι έκανες τη γροθιά σου μαλακή.
Οι ώρες που ήθελες να αδικήσεις και να κλέψεις,και φέρθηκες έντιμα.
Όλες οι καλοσύνες σου, όποια μορφή κι αν πήραν.
Ακόμα και πράγματα ασήμαντα,
θα μαζευτούν όλα εκεί,εκείνη τη δύσκολη στιγμή.
Ακόμα και σκέψεις όμορφες, που δεν ειπώθηκαν ποτέ,
μα βιώθηκαν στα βάθη της καρδιάς σου.
Ακόμα και ανεσταναγμοί που δεν ακούστηκαν από κανέναν.
Κι αυτά, πράξεις είναι.

Έχεις σπάνια καρδιά,που βγάζει την ποιότητά της
λίγο λίγο κάθε μέρα.
Όλες αυτές οι ψηφίδες ομορφιάς,κείνη τη σοβαρή και ιερή στιγμή του τέλους,
θα μαζευτούν με τρόπο θαυμαστό,και θα σχηματίσουν
όλo το κάλλος της ψυχής σου.

 Διότι, όντως έχεις πολλή ομορφιά.Η απογοήτευση και μειονεξία που νιώθεις, όμως,δεν σε αφήνουν να πιστέψεις στην ωραιότητα της καρδιάς σου.
 Όλα αυτά, όμως,θα βγουν ιδιαιτέρως τότε,κείνη την ύστατη στιγμή
του χωρισμού.

 Μιλάμε τώρα για πολύ μετά,για πολλές πολλές δεκαετίες αργότερα,
μιας κι εσύ θα πεθάνεις περίπου 103 – 105 ετών.
(Για να μη με λες γρουσούζη)
Και τι να κάνω ως τότε, θα πεις.Πάντως, σίγουρα, τίποτα με άγχος.
Απλά, να θυμάσαι να μαζεύεις τέτοιες στιγμές πλούτου από τώρα.
Κι ας είναι ψίχουλα.Εσύ, μάζευε.Στο τέλος, θα δεις ένα καρβέλι ζεστό,
έτοιμο να σε χορτάσει.
Μάζευε φως,κι ας είναι αμυδρό σα μιας πυγολαμπίδας.
Κείνη την ώρα, θα γίνει ήλιος φωτεινός να μη σκοντάψεις.
Μάζευε.
Κι ας είναι απλές σταγόνες.Τότε θα δεις μπροστά σου ένα ποτήρι
δροσερό νερό,έτοιμο να σε ξεδιψάσει.

Προσέγγισε το Χριστό,πιάσε έστω μια ακτίνα Του.
Και ξέρεις τι είναι ακτίνα Του;
Ο κάθε ασήμαντος άνθρωπος που συναντάς μπροστά σου.
Αγαπάς τον αδελφό σου;Σιγά σιγά γνωρίζεις τον Ίδιο το Θεό σου.
Έτσι είπε ο Ίδιος.Εμοί εποιήσατε…
Συμπέρασμα:μάζευε,προχώρα,ζήσε,λάμψε!...

Το χέρι του παπά...

Image may contain: 4 people
Ήρθε σήμερα το πρωί στο ναό μια μανούλα με την οκτάχρονη κόρη της. Στο αντίδωρο, γυρνά η μανούλα στο κοριτσάκι και του λέει “φίλα το χέρι του παπούλη” ενώ το παιδί παράλληλα με κοίταζε μ' ένα αγουροξυπνημένο βλέμμα γεμάτο απορία. “Φίλα το χέρι του παπούλη” συνέχισε η μητέρα να λέει επιτακτικά στην κόρη της. Τέλος πάντων, το κοριτσάκι φίλησε το χέρι του παπούλη -με το “έτσι θέλω”- πήρε αντίδωρο κι αναχώρησε με τη μητέρα του για το σπίτι.
Το να φιλά κανείς το χέρι του παπά δεν είναι κοινωνικό σύμβολο, ούτε ορίζεται στα πλαίσια του καθωσπρεπισμού. Το να φιλά κανείς το χέρι του παπά είναι πράξη λειτουργική, δηλαδή σχετίζεται απόλυτα με το Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας που ο παπάς τελεί.
Όταν παίρνουμε αντίδωρο, ασπαζόμαστε το χέρι του ιερέα επειδή πριν από λίγο, ύψωσε με τα χέρια τον Άγιο Άρτο και Τον τεμάχισε σε κομματάκια ώστε να κοινωνήσουμε. Σ' αυτό δε παίζει κανέναν απολύτως ρόλο ούτε η ηλικία του παπά, ούτε το αξίωμα –ή διακόνημα- μέσα στην Εκκλησία. Είτε ο παπάς είναι γέρος, είτε είναι νέος, είτε είναι ηγούμενος ή παντρεμένος, είτε είναι Πατριάρχης ή ιερομόναχος τον ίδιο Χριστό με τους άλλους λειτουργάει. Δεν είναι -φερ' ειπείν- ανώτερος ο Χριστός ενός Πατριάρχη απ' τον Χριστό του παπά στο χωριό που έχει βγάλει μονάχα το Δημοτικό.
Τον ίδιο Χριστό κοινωνάμε όλοι, την κοινή ιερωσύνη του Χριστού μοιραζόμαστε. Όλοι οι κληρικοί άλλωστε, ανεξαρτήτως αξιώματος κάποτε χειροτονήθηκαν. “Χειροτονούμαι” σημαίνει ότι κάποιος βάζει το χέρι του πάνω στο κεφάλι μου, όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός στους Αποστόλους πριν την Ανάληψή Του.
Βλέποντας τον ιερέα της ενορίας μας κι αν δούμε ποιος επίσκοπος τον χειροτόνησε -ποιος δηλαδή τον έκανε παπά- κι από 'κει ανατρέξουμε στο παρελθόν, ρωτώντας ποιος χειροτόνησε ποιον, τότε θα φτάσουμε στον ίδιο τον Χριστό που χειροτόνησε τους Αποστόλους. Ο ιερέας μας έλαβε την ιερωσύνη απ' τα χέρια του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η ιερωσύνη δεν ανήκει στον παπά αλλά στον Χριστό που του την έδωσε.
Αν φιλάμε λοιπόν το χέρι του παπά τυπικά και διδάσκουμε το χειροφίλημα στα παιδιά μας στα πλαίσια του σαβουάρ βίβρ, τότε ο λειτουργικός χαρακτήρας χάνει την αξία του, τότε το να ασπάζεται κανείς το χέρι του ιερέα γίνεται απλώς ένας τύπος μέσα στους άπειρους που μας επιβάλλονται. Θυμάμαι έναν παλιό δεσπότη που όταν τελούσε χειροτονία, πρώτος αυτός φιλούσε το χέρι του παπά ή του διάκου που μόλις είχε χειροτονήσει για να διδάξει με την πράξη του τον λαό.
Προτού επιμείνουμε στα παιδιά μας ώστε ν' ασπάζονται το χέρι του ιερέα, ας βρούμε έναν τρόπο κάπως να τους το εξηγήσουμε. Βέβαια, αν θέλουμε να μεταφέρουμε μια γνώση, πρέπει πρώτα απ' όλα να την βιώνουμε κι εμείς, αλλιώς μάταια, γίνεται τύπος.
Ας έχει ο καθένας μας, αγώνα καλό μέσα στην Εκκλησία, απ' τους τύπους στην ουσία.
 Ιάσονος 
Ιερομονάχου

Κυριακή Στ'Λουκά-Εκκλησία,Ευαγγέλιο και ανθρώπινες δυνάμεις

Ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου αδελφοί, απευθυνόμενος στους Γαλάτες, αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά και ποια είναι η προέλευσή Του. «Ουκ έστι κατά άνθρωπον το ευαγγέλιον» και «ου προσανέθετο σαρκί και αίματι» για να το προσφέρει στους εθνικούς (Γαλ.1, 11 και 16).
Παρότι, μάλιστα, έγινε ο Απόστολος των Εθνών, δύο αποστόλους γνώρισε αρχικά: τον Πέτρο και τον Ιάκωβο, τον αδελφόθεο. Επομένως, η γνώση του Ευαγγελίου δεν προήλθε από την μαθητεία του Παύλου κοντά στους Αποστόλους, αλλά από την αποκάλυψή του από τον ίδιο τον Κύριο. Οι άλλοι Απόστολοι είχαν γνωρίσει το Χριστό, τον ακολούθησαν, άκουσαν την διδασκαλία Του, είδαν τα θαύματά Του, έλαβαν τις επαγγελίες Του, τον είδαν Αναστημένο και να αναλαμβάνεται στους ουρανούς. Ο Παύλος, παρότι δεν γνώρισε τον Χριστό όταν ήταν στον κόσμο, είχε την εμπειρία της θεοπτίας κατά το ταξίδι του στη Δαμασκό και μετά το βάπτισμά του φαίνεται ότι είχε τέτοιες εμπειρίες κοινωνίας με το Χριστό, που τον έκαναν να φωτιστεί και να μπορέσει όχι μόνο να ζήσει ο ίδιος το Ευαγγέλιο, αλλά να το διδάξει και να το ερμηνεύσει στους ανθρώπους και να οδηγήσει στην πίστη τα έθνη.
Έχει ενδιαφέρον η ρήση του Παύλου ότι δεν στηρίχθηκε σε σάρκα και αίμα, σε ανθρώπινες, δηλαδή, δυνάμεις, για να διακηρύξει το Ευαγγέλιο. Η φράση αυτή μαρτυρεί και το γιατί η Εκκλησία παρέμεινε και παραμένει άτρωτη από τρία γεγονότα κατά την διάρκεια της επιγείου παρουσίας της και γιατί το Ευαγγέλιο παραμένει πάντοτε επίκαιρο, σε αντίθεση με διάφορες ανθρώπινες ιδέες και επινοήσεις, που ενίοτε στήριξαν πολιτισμούς, αλλά, τελικά, κατέρρευσαν, παρότι φαίνονταν άτρωτες. Το ίδιο και πρόσωπα, τα οποία, ενώ ήταν αξιόλογα ή άσκησαν μεγάλη επιρροή στους ανθρώπους, έφυγαν από το προσκήνιο στο πέρασμα του χρόνου, ξεχάστηκε η μνήμη τους και υπάρχουν μόνο στα βιβλία και διαβάζονται από τους ειδικούς, χωρίς να συγκινούν πέρα από το χρόνο. 

Το πρώτο γεγονός είναι η ανθρώπινη κακία, σε συνδυασμό με το μένος του διαβόλου έναντι της Εκκλησίας και του Ευαγγελίου. Το Ευαγγέλιο ελέγχει τη ζωή μας. Δείχνει την αμαρτωλότητά μας. Μας καλεί σε μετάνοια. Μας ζητά να αλλάξουμε προσανατολισμό. Αυτή η στάση ζωής έρχεται σε αντίθεση με την κυριαρχία της κακίας στον κόσμο, όπως αυτή εκφράζεται μέσω του πνεύματος της εξουσίας, είτε σε ευρύτερο επίπεδο είτε σε καθημερινό. Οι μηχανισμοί της εξουσίας, με γνώμονα το συμφέρον, το κέρδος, την αποδοχή, την εκμετάλλευση του ανθρώπου, την φιλοδοξία και την φιλοπρωτία, αλλά και την φιληδονία, ελέγχονται από το ήθος της ταπεινής αγάπης, της διακονίας, της προσφοράς στον άλλο που αποτελεί την πεμπτουσία του ευαγγελικού μηνύματος. Και γι’ αυτό ουδέποτε αυτοί οι μηχανισμοί δεν μπόρεσαν να αποδεχτούν το Ευαγγέλιο. Μπορεί να το ανέχτηκαν, ίσως και να το ανέχονται, αλλά δεν αναπαύονται μέσα σ’ αυτό, διότι βλέπουν την φαυλότητα και την αδυναμία τους. Και γι’ αυτό έκαναν και κάνουν ό,τι μπορούν για να διώξουν την Εκκλησία, άμεσα και έμμεσα. Σ' αυτή την στάση παρωθεί και το δαιμονικό πνεύμα, το οποίο ζητεί να ρίξει τον άνθρωπο στον κρημνό μιας ζωής χωρίς Θεό. Παρ’ όλα αυτά, μηχανισμοί και διάβολος δεν μπόρεσαν να κατισχύσουν και να διαλύσουν την Εκκλησία.

Το δεύτερο γεγονός είναι η έλλειψη πίστης στην αιωνιότητα, καθώς η ανθρώπινη ύπαρξη δίδει μεγάλη σημασία στον ορθολογισμό και σ’ αυτό το οποίο

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Μονάχα ή προσευχή είναι βράχος ακλόνητος




Ή σκέψη είναι πάντοτε μια καρφίτσα: πάνω της δεν μπορείς ποτέ σου να σταθής. Μονάχα ή προσευχή είναι βράχος ακλόνητος επάνω στον όποιο μπορώ ολόκληρος να στέκομαι και να επιβιώνω.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Η αγάπη,με γρήγορο βηματισμό,συναντά την αδελφή της την ταπείνωση

Image may contain: outdoor

Η αγάπη δεν φαίνεται στον θυμό και στην οργή αλλά στην υπομονή και στην συγχώρεση.

Η αγάπη δεν λυγίζει στο πόνο της καρδιά μας αλλά στην αγάπη του άλλου.


Η αγάπη δεν φανερώνεται εύκολα στο λόγο αλλά στο βλέμμα της ευσπλαγχνίας.
Η αγάπη δεν χαρίζεται στο σώμα του άλλου αλλά μέσα στην ταπεινή καρδιά.

Η αγάπη δεν φωνάζει στην αδικία του άλλου αλλά σιωπά στην ταπείνωση του εαυτού μας.
Η αγάπη δεν χάνεται μέσα στην βοή του κόσμου αλλά δείχνει την παρουσία της με την πλούσια αρετή της.

Η αγάπη δεν καταστρέφεται με την αδιαφορία αλλά βοηθεί με τον ενδιαφέρον της.
Η αγάπη δεν αδιαφορεί για την αδυναμία του άλλου αλλά ενδιαφέρεται για την σωτηρία του.
Η αγάπη δεν τρέχει μαζί με το θυμό αλλά τον προσπερνά με γρήγορο βηματισμό για να συναντήσει την αδελφή της την ταπείνωση.

Η αγάπη δεν κοιμάται χωρίς να συγχωρήσει τον άλλον.

Η αγάπη δεν κοιτά το παρελθόν αλλά κοιτά το μέλλον για να αγαπήσει περισσότερο τον άλλον.

Η αγάπη δεν καταδικάζει τον άλλον αλλά σταυρώνεται παρά να σταυρώσει

Να ζητάς από τους Αγγέλους και τους Αγίους...


Να ζητάς από τους Αγγέλους και τους Αγίους να μεσιτεύουν στο Θεό για σένα, όπως θα ζητούσες κάτι από τους ζωντανούς. 
Να στέκεσαι πρόσωπο προς πρόσωπο απέναντί τους, πιστεύοντας πως και εκείνοι στέκονται πρόσωπο προς πρόσωπο απέναντί σου.
Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Άγιος Γεράσιμος -Ο θησαυρός της Κεφαλονιάς

Του αρχιμανδρίτη Φωτίου Γαβριελάτου
Σχετική εικόνα
«Ψηλά στου Αίνου την κορφή, που τ’ άστρο τρεμουλίζει
εκεί ξενιτεμένοι μου, στραφείτε με καημό, 
και στο μεγάλο θησαυρό, που το βουνό στολίζει, 
από μακράν να στείλετε προσκύνημα θερμό, 
όπως θερμή κι αιώνιον ηθέλησε κι Εκείνος
να δώσει την αγάπη Του στην γη του Κεφαλλήνος». 
Μολφέτας
Στην καρδιά της Κεφαλληνιακής γης, κάτω από το επιβλητικό βλέμμα του Μεγάλου Βουνού, του Αίνου, βρίσκεται η οινοφόρα λεκάνη των Ομαλών. Πήρε το όνομά της κατά πάσα πιθανότητα από Κρήτες που ήρθαν τα χρόνια τα παλιά στην Κεφαλονιά κι άφησαν μέσα σ’ όλα τα τοπωνύμιά τους κληρονομιά! 
Σχετική εικόνα
Η κοιλάδα αυτή όμως, έμελε να γίνει ξακουστή ανά τον κόσμο από τον πολυταξιδεμένο ασκητή που αναζητούσε μια ζωή στερημένη μεν, αλλά και ασυμβίβαστη, απελευθερωμένη από εχέγγυα και ατομικές εξασφαλίσεις. Η αδιάκοπη τάση φυγής του, το οδοιπορικό του προς την αυτογνωσία τον οδήγησε στα σημαντικότερα μέρη της Ορθοδοξίας. Ρακένδυτος, αβοήθητος, πολλές φορές κυνηγημένος από τον φθόνο των ανθρώπων, ακολουθούσε τον άνεμο προσμένοντας ένα σημάδι εξ ουρανού για να σταματήσει την περιπλάνησή του. Και τελικά το βρήκε στην Κεφαλονιά. Στην κοιλάδα των Ομαλών, Αυτός, ο εκ πεποιθήσεως ανέστιος, ο εκ φύσεως πλάνητας, βρήκε τον προορισμό Του, όπως φάνηκε στην πορεία του χρόνου, και οι ανήσυχοι και «δύστροποι» Κεφαλονίτες του κάλυψαν το κενό της ψυχής Του.
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul gherasim kefalonitul
 Ο 16ος αιώνας είναι αυτός που σημαδεύει έντονα την ιστορία της Ελλάδος μέσα από δύο μεγάλους άξονες, αυτόν της Τουρκοκρατίας και αυτόν της Ενετοκρατίας. Στην πρώτη περίπτωση, οι υπόδουλοι Έλληνες στέναζαν και υπέφερε κάτω από το σπαθί του Τούρκου δυνάστη, πληρώνοντας υψηλό φόρο αίματος. Στη δεύτερη περίπτωση οι Ενετοί στα Επτάνησα και σε άλλα νησιά που είχαν υπό την κατοχή τους ασκούσαν ασφυκτικές πιέσεις στους Έλληνες, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι αρχικά να μην μπορούν να αντιδράσουν αλλά στη μεγαλύτερη μάζα τους να ακολουθούν το άρμα του δυνάστη Ενετού.
Πολλοί ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν να αντέξουν την ξένη υποδούλωση και πέρασαν μέσω των Επτανήσων στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία, και κατέθεσαν το δικό τους πολιτισμό, με αποτέλεσμα να γονιμοποιήσουν ευρύτερα τη δυτική σκέψη και κουλτούρα και να γεννηθεί μια πολιτιστική Αναγέννηση.
 Είναι εντυπωσιακό πως η Θεία Πρόνοια, τις δύσκολες αυτές στιγμές για το γένος μας, αποστέλλει μια σωρεία αγίων μορφών, δασκάλων και μαρτύρων της πίστεως και της Ορθοδοξίας για να κρατήσουν ανεβασμένο το ηθικό του απογοητευμένου Έλληνα και άσβεστη την φλόγα της πίστεώς του. 
Έτσι και στην Κεφαλονιά αλλά και στην Ζάκυνθο, που γεφύρωναν την Ανατολή και τη Δύση, «παρουσιάζονται» οι άγιοι Γεράσιμος και Διονύσιος. Είναι δε αξιοπερίεργο πώς κατάφεραν να επιβληθούν, αντιμετωπίζοντας το ισχυρό καθολικό δόγμα των κατακτητών Ενετών που δεν έβλεπε με καλό μάτι κάθε τι Ορθόδοξο, άρα και ανατρεπτικό.Στην περίπτωση της Κεφαλληνίας, που η γεωγραφική της θέση ήταν κομβική για τους σκοπούς των Ενετών, παρουσιάζεται μέσα στο κέντρο του νησιού ένας ταπεινός καλόγερος από την Πελοπόννησο, ο οποίος κατάφερε με το πρώτο να συγκλονίσει και να συγκεντρώσει γύρω του τα πλήθη των απογοητευμένων Κεφαλλήνων. 
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul gherasim kefalonitul
Η Κεφαλληνία καταξιώθηκε από την Χάρη του Θεού να γίνει «πατρίδα» του Αγίου Γερασίμου. Είναι μάλιστα αξιοπρόσεκτο, ότι ο Άγιος συνδέθηκε τόσο πολύ μαζί της, που μολονότι γι’ αυτήν «ξένος» -όπως χαρακτηρίζεται σε τοπικό έγγραφο του 16ου αιώνος- η Κεφαλληνία και ο Άγιός της να είναι πια συνδεδεμένοι αχώριστα μεταξύ τους και αδιαίρετα, σε σημείο που να μη νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Όταν λοιπόν ο Κεφαλονίτης λέγει, τόσο συχνά, το «Άγιέ μου», δεν αποθέτει μόνο τον πόνο και τις ελπίδες του στον Άγιο Γεράσιμο, αλλά και μαρτυρεί την ταύτιση του με τον «Ξένον», που έγινε όμως ο πρώτος και σημαντικότερος Κεφαλονίτης στους αιώνες.
Μορφή ευγενική, γλυκιά και γαλήνια, με ματιά γεμάτη αναζήτηση, και με μια κλίση του σώματος του προς τα μέσα, καταφέρνει να σταθεί στο δύσκολο νησί μας και μάλιστα να γίνει γρήγορα αποδεκτός από τον «δύστροπο» λαό του, μέσα από κοινή πορεία και αγώνες.
Το αρχοντόπουλο από τα Τρίκαλα Κορινθίας, ο πολυταξιδεμένος, ο ασκητής, που την ημέρα έσκαβε τα χωράφια και πάλευε να ανοίξει πηγάδια και να κρατήσει το νερό στην άνυδρη και άγονη κοιλάδα των Ομαλών και το βράδυ βλέποντας τα αστέρια μέσα στο ασκητήριο –πηγάδι του προσευχόταν δαμάζοντας το είναι του από όλα εκείνα που κάνουν τον άνθρωπο άπληστο, μας υπέδειξε την ανάδειξη και την αξιοποίηση της γης με την καλλιέργειά της, την δενδροφύτευση (τα πλατάνια του Αγίου) και προπαντώς την σκληρή δουλειά.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Ο Θεός είναι Αγάπη και Δικαιοσύνη...

Αποτέλεσμα εικόνας για θεός πατέρας
 Καλά άνθρωποι που δεν διαβάζουν τη Γραφή, έστω παρασύρονται από δημοσιογράφους και λένε ότι ο Θεός είναι μόνον αγάπη και αγνοούν τη δικαιοσύνη Του. Αλλά και άνθρωποι θρησκευτικοί, και κληρικοί και θεόλογοι, να λένε αντίθετα από το Ευαγγέλιο και από την Αγία Γραφή;
Τί έλεγε σήμερα ο Απόστολος, πώς άρχιζε; 
«Πιστός ο λόγος», ο λόγος της Γραφής είναι πιστός, είναι αληθινός, είναι αξιόπιστος και όποιος δεν παραδέχεται έστω ένα γραμματάκι από την Αγία Γραφή, είναι αιρετικός και δεν σώζεται! Αυτά λέει η Γραφή.
Αυτό το γεγονός των τρομερών συνεπειών της πρώτης ανυπακοής του ανθρώπου στο Θεό αναφέρεται στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, στη Γένεση.

Νικόλαος Σωτηροπουλος -Θεολόγος

Συγκινητική επιστολή ομοφυλόφιλου: “Να μοιραστώ μια ιστορία;”


 Σχόλιο των διαχειριστών της ''Κατάνυξης'': Λάβαμε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μια πυρηνική βόμβα, λάβαμε μια συγκλονιστική επιστολή που μας αποκαλύπτει τον αγώνα και την αγωνία μιας ψυχής, που παλεύει ενάντια στο πάθος της ομοφυλοφιλίας. 
Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και τη δημοσιεύουμε ευχόμενοι να μιλήσει στις καρδιές όλων, να αγγίξει, να ενημερώσει, να πληροφορήσει και να αφυπνίσει. Καλόν αγώνα, μέχρι τέλους. Ακολουθεί το κείμενο που συνόδευε το ηλεκτρονικό γράμμα που λάβαμε και στη συνέχεια η συγκλονιστική του “ιστορία”.

Η ανοχή στην διαφορετικότητα έχει γίνει το πολυφορεμένο σλόγκαν των ημερών μας, που εξιλεώνει οποιαδήποτε ακρότητα ηθικής παρεκτροπής και εκφυλιστικής αποχαύνωσης.
Από το να ανεχτώ μέχρι το να αποδεχτώ, ή να συμφωνήσω, πολλώ δε μάλλον να συμπράξω και να αναπαράγω το εκ των έξω επιβαλλόμενο πρότυπο που μου φορμάρουν σε μέτρα στενού καλοραμμένου κουστουμιού, υφίσταται χάσμα βαθύ.
Και θα το πω απλά, όπως το βιώνω στην καθημερινότητα των υστερικών ημερών μας. Ε! δεν μπορώ να καταπιώ αμάσητο αυτό που με μπουκώνουν. Δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτό που με συγκαταβατικότητα προσπαθώ να ανεχτώ στα πλαίσια μιας ειρηνικής συνύπαρξης με τους ανθρώπους γύρω μου.

Το ότι λυπούμαι τα πρόσωπα και στενοχωρούμαι για την πλάνη τους, δεν σημαίνει ότι θα τους χαϊδέψω τα αυτιά στο όνομα μιας δήθεν ελεύθερης και τάχα μου φυσιολογικής επιλογής. Γιατί ,δυστυχώς, κάπως έτσι σκέφτονται ,και πολύ περισσότερο πράττουν, όλοι εκείνοι οι δυστυχισμένοι που ακροβατούν επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί της, πολλαπλώς από τους ιδίους βιασθείσης, σεξουαλικότητάς τους.
Ποιοι και γιατί επιβάλλουν συνθήκες κοινωνικής οργάνωσης , κατά τις οποίες η φυσιολογική σεξουαλικότητα του ανθρώπινου είδους να προσανατολίζεται και τεχνηέντως να κατευθύνεται , σε στενωπούς που οδηγούν στην καταρράκωση του ανθρώπινου προσώπου, σε μοναξιά και δυστυχία περιφερόμενων σαρκίων που έρπουν ,αναζητώντας μια ηδονή εφήμερη, παράτυπη ,αφύσικη;
Με αφορμή τις πρόσφατες παρελάσεις υπερηφάνειας των gay που έγιναν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τα διάφορα ευτράπελα που συνέβησαν από τις ρόζ εμφανίσεις και τις όλο «φτερά και πούπουλα» φωτογραφήσεις των συμμετεχόντων, αλλά και τις ατέρμονες συζητήσεις περί ανοχής, δικαιωμάτων και ισότητας των ομοφυλοφίλων, θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω κείμενο, που με την πρόνοια του Θεού έφτασε στα χέρια μου.

Πρόκειται για κατάθεση ψυχής ενός νεαρού ατόμου ( δεν θα διευκρινίσω το φύλο με το οποίο πλάστηκε από τον Δημιουργό μας… θα καταλάβετε όμως πώς το κατάντησε ) που αποτυπώνει το δράμα της συγχύσεως και δη πνευματικής που βιώνουν οι ομοφυλόφιλοι, την ψυχική απομόνωση που γεύονται, όχι από τους άλλους, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό, με την προϋπόθεση όμως, ότι αντέχουν να δουν την αλήθεια τους. Με προαπαιτούμενο να στηθούν μπροστά στον καθρέπτη της ψυχής τους και να κάνουν «ξεμπάζωμα» για να μην πω «πνευματικό χαρακίρι» .
Και εδώ είναι το ευαίσθητο σημείο που χρήζουν βοηθείας με λόγια Αλήθειας και

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Άγιος Μαρίνος ο Γέρων (+18 Οκτωβρίου)

Φωτογραφία
Ο Άγιος Μαρίνος ο Γέρων ήταν από την Ταρσό της Κιλικίας και έζησε στα χρόνια του Διοκλητιανού (284 - 304 ).
Συνελήφθη διότι ήταν χριστιανός και οδηγήθηκε στον άρχοντα του τόπου Λυσία, ο όποιος, αφού δεν μπόρεσε να επαναφέρει τον Μαρίνο στην ειδωλολατρία, με διάφορα σκληρά βασανιστήρια, τελικά τον αποκεφάλισε.
Γέρων Μαρῖνος ἐξελέγχει γραῦν πλάνην,
Τόλμη νεάζων, καὶ τελειοῦται ξίφει.

Οι πιό δύσκολοι αγώνες είναι, αυτοί που γίνονται μέσα μας

Σκέψεις-
Σταμάτης Σπανουδάκης
Οι πιό δύσκολοι αγώνες είναι, αυτοί που γίνονται μέσα μας.
Οι καλύτερες συζητήσεις, γίνονται με τον εαυτό μας
Αληθινές διακοπές είναι η μοναξιά, η ευλογημένη ησυχία και η προσευχή
Τα ωραιότερα τοπία, είναι, κρυμμένα μέσα μας

Τά παραμύθια της γιαγιάς, κρύβουν περισσότερη αλήθεια από την “πραγματικότητα”
Οι εσωτερικές πληροφορίες είναι, τα αληθινά δελτία ειδήσεων
Οί δυσκολότερες αποφάσεις, λύνονται από το παιδί μέσα μας.....
Το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι, το δυνατότερο σου όπλο

Το να μην συγχωρείς είναι, σαν να προσκαλείς τόν πόνο και την αρρώστια
Το να θυμώνεις είναι, σαν να βρομίζεις μόνος σου την ψυχή σου
Το να λές “γιατί εμένα;” είναι, σαν να λές στο Θεό, “Δεν τά κανες καλά”
Η αρρώστια και ο πόνος, είναι μεγάλο σχολείο, αν τα καταλάβεις και τα δεχτείς με ταπείνωση

Ο φόβος, δεν έρχεται από τον Θεό. Ούτε η χαρά πάντα.
Η Αγία διάκριση, θά πρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία της γής
Το δάκρυ είναι η καλύτερη βιταμίνη. Ψυχής και σώματος
Ευτυχία, δεν είναι να κάνεις ότι θές, αλλά να θές ότι κάνεις.

Κάνε τον κόπο να περάσεις έστω και μιά μέρα της ζωής σου σύμφωνα με τις Εντολές του Θεού


Για ένα πουλί που πετά στον αέρα, άραγε είναι βαριές οι φτερούγες του; Όχι! Έτσι ακριβώς για τον αληθινό Χριστιανό δεν είναι δύσκολες οι Εντολές του Χριστού, με την εφαρμογή των οποίων η ψυχή μας ενισχύεται και πετά στον Ουρανό.

Όσιος Αρσένιος Μπόκα.

Κάνε τον κόπο να περάσεις έστω και μιά μοναδική μέρα της ζωής σου σύμφωνα με τις Εντολές του Θεού. Θα διαπιστώσεις μόνος σου, θα το νιώσεις με την καρδιά σου, πόσο όμορφο είναι να εκπληρώνεις το Θέλημά Του. Το Θέλημα του Θεού, είναι η ζωή μας.


Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Από σήμερα προσεύχεται για εμένα ένας τοξικομανής...

 Περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης απόγευμα προς βράδυ, όταν ένας τοξικομανής με πλησίασε.Δε μου ζητησε λεφτα, αλλα με ρωτησε αν μπορουσα να του αγορασω μια ροκα (καλαμποκι) που εψηνε καποιος πιο κατω σε ενα μικρο παγκο που ειχε στησει.
Τον ρωτησα αν ηθελε και κατι αλλο. Μου ειπε οτι ηθελε να παω να του την αγορασω εγω επειδη χρωστουσε στον καλαμποκα και ισως να μη του εδινε!
Πηγα και αφου του την εφερα, με ρωτησε αν μπορω να κατσω λιγο μαζι του η αν ντρεπομαι! Του απαντησα οτι θα ντραπω, αν δεν κατσω.


Τοτε μου ειπε το εξης εκπληκτικο!
«Φιλε,μακρια απο το Χριστο ετσι καταντας!Ομως προσπαθω εδω και καιρο να κοψω τα ναρκωτικα για να μην Τον στεναχωρω!Δεν ξερω αν θα τα καταφερω, αλλα επειδη μαλλον δε θα ζησω πολυ, θελω οταν θα παω μπροστα Του να εχω να του δειξω τον αγωνα μου μηπως και με λυπηθει!»
Ημασταν καπου κοντα στο υψος του Ι.Ναου Κυριλλου και Μεθοδιου.
Μου λεει:«Παω καθε πρωι απεναντι και με κοιτουν ολοι καλα καλα επειδη νομιζουν οτι θελω λεφτα. Ομως εγω πηγαινω μπροστα στην εικονα για να ζητησω βοηθεια να κόψω τα ναρκωτικα. Δεν αναβω κερι επειδη δεν εχω λεφτα να παρω! (ΦΙΛΟΤΙΜΟ)
Και καθε βραδυ παλι πηγαινω και λεω..:«Δεν τα καταφερα συγγνωμη Ή λεω..:«Σημερα καπως το πάλεψα, ευχαριστω!

 Εζησα στα λογια αυτου του ανθρωπου στιγμες απο τα συναξαρια!
 Του εδωσα κατι λεφτα και του ειπα απο αυριο να πηγαινει στην εκκλησια και να παιρνει κερι αλλα να προσευχεται και για τη δικια μου ψυχη. Με διαβεβαιωσε οτι τα λεφτα δε θα τα χαλασει και οτι θα τα δωσει ολα μαζεμενα εκει για να μην μπαινει στον πειρασμό και τα ξοδέψει, και κάθε μέρα θα παιρνει 2 κερια.
Του λεω με λενε Νικο. Μου ειπε οτι δεν ειναι δυσκολο να με θυμαται αφου κανεις δεν καθεται μαζι του και ετσι δεν εχει φίλους και γνωστούς.
 Δε ρωτησα πολλα γι αυτον. Δεν ηθελα να νιωσει οτι παραβιαζω την παραξενη ζωη του με την αδιακρισια μου.
Την ωρα που εφευγα, μου ειπε οτι χαρηκε που εκατσα μαζι του και οτι του εκανε καλο η παρεα.
Τωρα εσεις που διαβαζεται αυτο κειμενο καταλαβαινετε καλα ποιός απο τους δυο ωφεληθηκε!
Πριν τη συναντηση μου με αυτον τον ανθρωπο, ειχα σκεψεις οτι ολη μου η ζωη ειναι ενα ζορι και οτι ολο δυσκολιες αντιμετωπιζω.
Πανω που πηγαινε να με παρει απο κατω, ηρθε στο δρομο μου αυτη η ψυχη.
Πώς μετα να μην πω οτι Θεος μας αγαπαει; Πώς;
Πολυ μας αγαπαει...

 Εν τω μεταξυ μαλλον απο σημερα και για λιγες τουλαχιστον μερες, ενας τοξικομανης προσευχεται και για μενα!
Να δειτε που οι ανθρωποι του περιθωριου και οι ''τελειωμενοι'' θα μας σπρωξουν στον Παραδεισο!
 Κυριος φωτισμος μου!
Ευχαριστω για ολα παραξενε φιλε.
Νικος Β.

Μία μαρτύριά από το Facebook του Dimitris Aiva

Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου(Ψαλτοτράγουδο)

Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου (Ψαλτοτράγουδο στα Ρουμανικά)


Στο βίντεο πανέμορφες χειμερινές εικόνες της Μονής Bujoreni

Και λιβανισον αυτούς τρεις φοράς!

Γράφει ὁ π. Διονύσιος Ταμπάκης
Αποτέλεσμα εικόνας για tamaia sfanta parascheva iasi
 ΑΦΟΥ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ νὰ σπάσουν τὰ φτερὰ τῶν παιδιῶν μας. Ἀφοῦ βάλανε μπρὸς τ’ ἀλέτρι γιὰ νὰ ἀποκόψουν καὶ εὐνουχίσουν τὰ 15χρονα. Τώρα μεγαλουργοῦν καὶ πάλι θέλοντας διακαῶς μὲ νόμους καὶ ὑπο-νόμους νὰ μαστουριάσουν μὲ χασὶς καὶ ἀποχαζέψουν τὸ ὅσο μυαλὸ ἔμεινε στὴν νεολαία… Στὸ δικό τους λοιπὸν χασισολολίβανο «εἰς ὀσμὴν δυσωδίαν δαιμονικῆς» ἃς τοὺς λιβανίσουμε μὲ τὸ δικό μας Ὀρθόδοξο λιβάνι, λιβάνι καλὸ κι’ ἁγιορείτικο…

Καὶ νὰ τώρα 3 ὡραῖες ἱστορίες ποὺ ἔχω νὰ σᾶς λέω:
1η: Ἡ κυρία Γεωργία, ράφτρα γνωστὴ ἐκεῖ στὴν παλιὰ Κοκκινιὰ μὲ τὴν μικρασιάτικη πύρινη εὐλάβεια ,καρδιὰ φιλόξενο ἀρχονταρίκη γιὰ ὅλη τὴν γειτονιά. Ἢ θὰ ἕραβε ἢ θὰ προσεύχονταν στὶς λιβανοκαπνισμένες δεκάδες εἰκόνες ποὺ’χὲ στὸ προσφυγικὸ κελλάκι της.
Κάθε Πάσχα τὸ λοιπὸν τόση ἦταν ἡ χαρά της ποὺ ἔπαιρνε τὸ μαγκάλι, τὸ γέμιζε ὅλο κάρβουνα καὶ ὕστερόν τοῦ ’ρίχνε ἀπὸ πάνω 5 κιλὰ λιβάνι νὰ....
μοσχομυρίσει ὅλη ἡ γειτονιὰ μὰ καὶ νὰ φύγουν οἱ κακοῦργοι οἱ δαιμόνοι .

Αποτέλεσμα εικόνας για tamaia sfanta parascheva iasi
2η: Εὐλαβὴς Καλόγηρος , ὅταν ἤτανε μαθητὴς καὶ περνοῦσε ὁ καρνάβαλος ἀπ’τὴν γειτονιά του στὸν Πειραιά, δὲν λησμονοῦσε νὰ ἀνάβει τὴν ψησταριὰ τοῦ πατέρα του ποὺ εἶχε στὸ μπαλκόνι καὶ νὰ βάζει μὲ τὴν σακούλα ἁγιασμένο λιβάνι ἀπὸ Ἀσκητάδες .Ἔτσι κάποτε ὅπου περνοῦσε ἀπὸ κάτω ὁ καρνάβαλος πῆρε μία θαυμαστὴ τούμπα ὅπου ἀπέλιπεν «εἰς τὰ ἐξ ‘ὧν συνετέθη».

Νὰ καὶ ἄλλη μία στορία ἀπὸ τὴν Κρήτη:
«- Παπα -Γιάννη , νὰ σοῦ πῶ μιὰ κουζουλάδα μου καλὴ ποῦ κάμω; Γροίκα.
-Εἴντα κάμεις Τὸν ρώτηξε ὁ Κρητικὸς Παπάς.
-Νά! σίμα καὶ ἀπέναντι ἂπ΄τὸ σπιτικό μου μένει μιὰ ἀντρογυναίκα Ξυριζαία , ὅπου ἀποξυρίζει καὶ τὸν μύστακά της, ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀντιχριστες τὶς ἀναποδοκουλτουριάρες πανάθεμα τές.
-Καὶ τὸ λοιπὸν ;
-Ὅταν γιαγέρνω τ’ἀπόγευμα ἂπ΄τὴν δουλειὰ καὶ τούτη πορίζει στὸ μπαλκόνι της νὰ καπνίσει τσιγάρο μαζὶ μὲ τὴν συντρόφισσά της, ἐγὼ παίρνω ἕνα κεραμίδι καὶ ἀφοῦ τὸ κάμω γεμίδι ἀπὸ καρβουνάκια καὶ μοσχολίβανο μετὰ ἀνάβω τὸν ἀνεμιστήρα ποὺ κατέχω καὶ ξαμώνω ὅλο τὸν καπνὸ ἐπάνω στὸν ὀντά της. Μετὰ ἀφοῦ μὲ διαβολοστέλει κλείεται ντελόγο μέσα καὶ ἔτσι τὴν κάμω ζάφτι καὶ τὴν νηματίζω μιὰ χαρά.
Αποτέλεσμα εικόνας για tamaia sfanta parascheva iasi
Ἔτσα τὸ λοιπόν σου λέγω ἐτούτη μαντινάδα:
«Λιβάνι βάνω στὴ φωτιὰ ποὺ φτάνει εἰς τ’ ἀόρη.
Νὰ γίνουν κάργα, χαλασιά, τῶν ‘ξαποδῶν οἱ νόμοι .»

ΛΙΒΑΝΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!

Οι φωτογραφίες με το λιβάνι που καίει είναι από το προσκύνημα της Οσίας Παρασκευής  της Επιβατινής στο Ιάσιο της Ρουμανίας-14 Οκτωβρίου 2017 πηγή

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Είναι καλύτερο να σε κακολογούν παρά να σου λένε μόνο καλά λόγια..

Του ιερομονάχου Σαββατίου Μπαστοβόι

 Το να υποφέρεις όταν σε κακολογούν είναι κάτι το φυσικό.Δεν είναι όμως φυσικό να υποφέρεις σαν να συνέβη αυτό ακριβώς τότε,σαν εσύ να ήσουν κάποιος άλλος μέχρι εκείνη την δυσάρεστη είδηση.Είμαστε οι ίδιοι,ανεξάρτητα από το τι λέει ο κόσμος,ενώ οι πράξεις μας δεν άλλαζουν ανάλογα με το σχόλιο που δέχονται:αυτές είναι καλές ή κακές σε συνάρτηση με τον Θεό
 Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φυλάγονται από την κακολογία.Αυτό το πράγμα τους προσφέρει μία εσωτερική άνεση.Άλλοι το πάνε πιο μακριά-περιβάλλονται μόνο από ανθρώπους που τους εγκωμιάζουν.Ωστόσο,ανεξάρτητα από το τι αισθάνονται και πιστεύουν για τον εαυτό τους,αυτοί οι άνθρωποι μένουν ίδιοι,ενώ οι πράξεις τους που ξέφυγαν από την κρίση των ανθρώπων,δεν θα ξεφύγουν από την κρίση του Θεού.
 Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι καλοί σε σύγκριση με άλλους που είναι πιο κακοί,ή να το πούμε πιο καλά,που αυτοί τους θεωρούν κακούς.Δεν υπάρχει πιο μεγάλη αυταπάτη από το να κρίνεις τον εαυτό σου μέσα από την σύγκριση-φαίνεται ότι όλο το κακό στον κόσμο προήλθε από το γεγονός ότι οι άνθρωποι άρχισαν να συγκρίνονται μεταξύ τους-αφού η σύγκριση είναι η αρχή του φθόνου,της ανύψωσης του εαυτού μας και της απελπισίας,αμαρτίες δια των οποίων έπεσαν ο Κάιν,ο Ιούδας και ο ίδιος ο Σατανάς .

 Το να σε κακολογούν είναι το χειρότερο πράγμα.Χειρότερο και από το να σε κακολογούν είναι να σε καλολογούν-μόνο καλά λόγια να ακούςΟὐαί ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι»,είπε ο Χριστός.Είναι φυσιολογικό στην ζωή να μας κακολογούν ή να μας καλολογούν,αλλά αυτοί που ακούν μόνο καλά λόγια,είναι εκτεθειμένοι σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Εαν θα ακούγατε με πόσα εγκώμια περιβάλλονται οι κακοί άνθρωποι από αυτούς που τρώνε στα τραπέζια τους!Με βεβαιότητα δεν υπάρχει στον κόσμο κάποιος κακός άνθρωπος που να μην τον έχει καλολογήσει κάποιος κάποτε,όπως δεν υπάρχει κάποιος δίκαιος άνθρωπος που να μην έχουν κακολογήσει και οι οικείοι του ακόμη.
 Υπό αυτές τις συνθήκες πώς θα ξεχωρίσουμε τους κακούς ανθρώπους από τους καλούς ακούγοντας τα λόγια που λέγονται για αυτούς;Εαν οι καλοί κακολογούνται,ενώ οι κακοί περιβάλλονται μόνο από εγκώμια και καλά λόγια,πώς θα γνωρίσουμε το αληθινό μέτρο του ανθρώπου;
 Τον άνθρωπο τον γνωρίζεις από το πώς αντιδράει όταν τον δυσφημούν,αλλά και όταν τον εγκωμιάζουν.Αυτός που γλυκαίνεται με τα εγκώμια,θα πικραθεί όταν θα ακούσει να τον κακολογούν.Όμως ο άνθρωπος που έχει αυτογνωσία,που γνωρίζει τις πράξεις και την προσπάθειά του,που αναμένει την κρίση του Θεού,γνωρίζοντας πως μόνο Εκείνος γνωρίζει τα πάντα για όλους,ένας τέτοιος άνθρωπος δεν λυπάται όταν τον κακολογούν,επειδή ούτε στα εγκώμια γλυκαίνεται.
 Οι άνθρωποι είναι κόλακες από την φύση τους,γι'αυτό η πλειοψηφία των ανθρώπων ζει χωρίς να μάθει ποτέ τι λένε εν τη απουσίας τους οι φίλοι και οι οικείοι.Τότε όταν συναντιούνται,όλοι χαμογελούν και χαιρετιούνται,ακόμη και αν λίγο πριν σε κουτσομπόλευσαν.
 Η κλίση προς την κολακεία και το ψέμα κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι αυτοί με τους οποίους σχετίζονται,έχουν μία καλή γνώμη γι'αυτούς.Εξαιτίας αυτού εμείς φτάνουμε να έχουμε μία πολύ καλή γνώμη για τον εαυτό μας.Πόσοι όμως δεν χάνουν την ψυχραιμία τους όταν μαθαίνουν ότι προδόθηκαν και πουλήθηκαν από αυτούς που θεωρούσαν φίλους τους.
Αυτό το πράγμα δεν θα συνέβαινε εαν ο καθένας μας θα έκρινε σωστά για τον εαυτό του,εαν δεν θα εξυψώναμε τόσο πολύ το πρόσωπό μας.
Εαν θέλεις να ξέρεις πόσο μπορεί να σε πληγώσει η κακολογία των άλλων,δες πόσο σε ''ζεσταίνουν'' τα εγκώμια.Επειδή εγκώμια ακούν όλοι,ενώ κακολογία μόνο αυτοί που μπορούν να το υποφέρουν
 πηγή /Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης / proskynitis.blogspot

Η ανθρωποφαγική επίθεση στην Ναταλία Λιονάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για ναταλια λιονακη
Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστα εικοσιτετράωρα από τη ψήφιση, από 148 βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του νόμου με τον οποίον θα επιτρέπεται η αλλαγή φύλου από τα 15 χρόνια.
 Με λύπη και όχι έκπληξη παρακολουθώ μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ένα μεγάλο μέρος εκείνων που με περισσή άνεση διαρρήγνυαν τα ιμάτια τους, λέγοντας πως ένα παιδί που πηγαίνει ακόμα στο γυμνάσιο μπορεί ελαφρά την καρδία να αλλάξει το φύλο του, λες και πρόκειται για τη σχολική του τσάντα, εδώ και μερικές μέρες να λοιδορούν την από καιρό ενήλικη κυρία Ναταλία Λιονάκη, επειδή αποφάσισε να περάσει «κουρά» και να γίνει μονάχη στην Κένυα, λαμβάνοντας το νέο της σχηματικό όνομα: Φεβρωνία.

 Αλήθεια, αυτοί οι κύριοι όταν ο τεράστιος Λέοναρντ Κοέν επί πέντε ολόκληρα έτη είχε ασπαστεί το βουδισμό και είχε γίνει μοναχός θα τολμούσαν να τον ειρωνευτούν; Όχι βέβαια. Ίσα ίσα που εκείνη του η επιλογή στα LifeStyle περιοδικά της εποχής θα ήταν μια τάση-μόδα που θα έπρεπε και άλλοι να ακολουθήσουν προκειμένου να είναι in. 
Η ανθρωποφαγική επίθεση που δέχεται μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, είμαι σχεδόν βέβαιος πως το ίδιο θα γίνεται και από τηλεοπτικές κίτρινου ύφους, απλώς εγώ δεν τις παρακολουθώ, γεννάει και βαρύτατους χαρακτηρισμούς όπως: «ναρκωμένη», «άβουλη», «προσηλυτισμένη». 
Άλλοι πάλι δεν περιορίζονται «μόνο» στον να τη στολίζουν με προσβλητικά επίθετα, αλλά προχωρούν και σε εκτιμήσεις για το τι την οδήγησε στην απόφασή της: «για να ξεπλύνει τις αμαρτίες», «επειδή τρελάθηκε» ή «πως έγινε μοναχή για να τρώει και να πίνει τζάμπα». Ορισμένοι, ούτε λίγο, ούτε πολύ, πιστεύουν πως μπορεί να έπεσε και θύμα απαγωγής…